ეგონ შილეს ნახატის ჩემი შესრულება.
საჩუქარია.

ზომა - 15 X 21 (სმ)
აკვარელი, შავი ფანქარი
Category: ნახატები | Views: 139 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

მე არავინ მგავს ისე,
როგორც შენ.

მე არ ვგავარ
არცერთი წიგნის პერსონაჟს
და არცერთ ცხოველს.
ყველაფერი ბუდობს ჩემში ცოტ-ცოტა.

ჩვენ განგვასხვავებს ჩემი სიგიჟე,
ჩემი დაუღვრელი ცრემლი
და ამოუღებელი ხმა.

და საერთო,
რაც ორივეს გვახასიათებს
- სიყვარული,
მაგრამ შენ ჩემზე ბევრად კეთილი ხარ.

ორივეს გვიყვარს,
როგორც მომღიმარი ხალხი,
ასევე დაცემულის ფეხზე წამოყენება.
ორივეს გვიყვარს ბავშვები.

ორივეს გვაქვს გამოცდილება
და ორივეს გვაქვს უნარი გვიყვარდეს ყველა,
მაგრამ არა - ერთმანეთი.
Category: ლექსები | Views: 136 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

ვდგავარ სადარბაზოში და ვეწევი.
ვუყურებ კედელზე მიწერილ მეგობრის ლექსს,
რომელშიც სიტყვა "განვიცდი" ყოველთვის მავიწყდება
და სხვა სიტყვით ვანაცვლებ,
თუმცა ვხვდები,
რომ ყველაფერი სულიერი განცდების გარეშე კვდება.

ვგრძნობ,
სიგარეტი კი არა,
მე ვიწვები.
ფერფლი ჩემი სხეულია
და ფილტრი კი ის ლექსი,
რომელიც ჯერ არ დაწერილა
და თუ დაიწერება,
იმასაც სადმე გადააგდებენ.

იმასაც ვგრძნობ,
რომ შეშლილი ვარ
და ჩემი ცხოვრება უფრო პატარაა,
ვიდრე ჩემი პოეზია.

მახსენდება დიდი იაპონელი მწერლის ფრაზა -
"იდიოტი თუ იქნება ბოლომდე დარწმუნებული,
რომ მზე კასრზე მცირეა ზომით."
ასევე ვიხსენებ ძმაკაცის სიტყვებს,
რომ მე დიდხანს სიცოცხლე მიწერია
და მეღიმება.

ვგრძნობ,
ტყუილად არ ვღლი ნაბიჯებით ჩემი ქალაქის ქუჩებს.
ზოგჯერ,
მთვარეს ვესაუბრები
და ზოგჯერ,
დაბმული რკინის ტკივილსაც ვიზიარებ,
რომელსაც ... კითხვის გაგრძელება »
Category: ლექსები | Views: 133 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

ცხოვრება არაა კროსვორდი,
უბრალოდ მარტოკაცის გავლილი დღეები ჰგავს
ოთხ კედელში გამოკეტილ ასოებს.

შეგიძლია,
მეზობელს დაუკაკუნო კედელზე,
რომელიც ვერანაირად გიშველის.

ოთახი,
სადაც ფიქრის დრო რაც უფრო მატულობს,
თავის დაღწევის იმედი - მცირდება,
რადგანაც ფანჯარა არსაით ჩანს.
Category: ლექსები | Views: 127 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

ქალაქი ისვენებს გამვლელთაგან.
ჩემი ნაბიჯები კი მდინარესავით ეღვრება ქუჩას.

მინდვრის ყვავილებს ირეკლავს მთვარე,
რომელიც ეძებს შემორჩენილ წყალს,
საკუთარ ნამტირალევ სახეზე.

ჩემი შენსდამი ნათქვამი „მიყვარხარ!“
საკუთარ სისხლზე ძვირია
მაგრამ მას არ შეუძლია
დარჩენილი სიცოცხლე გაუხანგრძლივოს
მოწყვეტილ ყვავილს.

ვიყურები სარკეში. დანერვოზებული თავის გარდა,
ჩანს ქალის ლანდი,
რომელიც ებრძვის შენსდამი აღზნებას.

ყოველი ფილტრამდე ჩაყვანილი სიგარეტი
რომ მაშორებდეს
შენს ხელის ჩაკიდებასთან,
დროს ვენიდან სისხლს ამოვწოვდი,
რითაც გავაცოცხლებდი
ჩემს მკვდარ ქოთნის ყვავილს,
რომელიც მეხმარებოდა უშენო დღეების მოწევაში.
თვენახევარი გაიწელებოდა დღენახევრად.

ნუ მოწყვეტ ყვავილს,
შესაძლოა მისი დაჭკნობით ჩემში ჩაკლა იმედი
ან სულაც შემაწყვეტინო სუნთქვა.
მწამს, შეგწევს ძალა, რომ მორწყა
და გაიღიმო.
ათას კილომეტრ ... კითხვის გაგრძელება »
Category: ლექსები | Views: 128 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

შენ ტვინით აზროვნებ,
მე — გულით.

აი,
ზუსტად
ამის მეშინია!..
Category: ლექსები | Views: 109 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

მე რომ მსურდეს შენი სიკვდილი,
უბრალოდ,
თავს დაგანებებდი!..
Category: ლექსები | Views: 125 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

ვიყავი მარტო. ოთახში მხოლოდ
შემოდიოდა ეზოდან შუქი.

ბევრი რამ მინდა, რა უნდა ვთხოვო
ღმერთს შენზე მეტი - მიყვარხარ თუკი.

ობლად დარჩენილ სიზმრებსაც ტეხდა
ეზოს ონკანის წკარუნი წვეთთა.

მე კი ვიწექი და მსურდა მეთქვა,
სიტყვა, რომელიც არაფერს წყვეტდა.
Category: ლექსები | Views: 129 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

ცხოვრება დღითიდღე ძვირდება,
ჩვენივე დაუხარჯავი სიცოცხლის ხარჯზე.

რადგან,
ჩემზე ღარიბი მეგობრებრები
იკვებებიან
მათზე ღატაკი ოცნებებით.

მე კი ვეღარ ვირგებ
სხვის ნახმარ იმედებს!..
Category: ლექსები | Views: 131 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

მე ის ხე ვარ,
რომელსაც ერთი გამხმარი იმედი შერჩა.

ვგრძნობ,
ხვალე ისიც ჩამომვარდება.

მას ერთი გოგონა დაიჭერს ხელში,
წაიღებს სახლში,
ან მცირე ხნით გაათბობს
და შემდეგ მიაგდებს სადმე,

როგორც საკუთარი ქალაქის რომელიმე ხეზე
შემთხვევით ჩემი ლექსის წაკითხვისას,
წუთიერი განცდა,
რომელიც შესაძლოა,
მალევე გაცივდეს მასში.

ჩემს ქუჩაზე,
შემხვდა ერთი ანგელოზი,
რომელიც იდგა ტროტუარზე
და ხელში ეჭირა გამხმარი ნეკერჩხლის ფოთოლი.

შევხედე მას,
გავუღიმე,
განვაგრძე გზა
და ხელზე შემომეწერა ეს ლექსი.
Category: ლექსები | Views: 116 | Added by: nikolozqartveli | Date: 2018-06-20 | Comments (0)

« 1 2 ... 11 12 13 14 15 ... 19 20 »