11:30 PM
* * *
შევედი ოთახში,
სადაც მწამდა,
რომ ჰაერზე მეტი სიჩუმე სუფევდა,
სანამ არ შემაწუხა საკუთარმა სუნთქვის ხმამ.

ვუყურებ შენს მომღიმარ ფოტოს
საიდანაც ვგრძნობ,
რომ მოდის იმდენი სითბო,
რაც მეყოფა შენამდე მოსასვლელად,
ჩასახუტებლად

და დარჩენილს,
ცხოვრების ბოლო გზაზე,
ავიტან უფალთან.
კატეგორია: ლექსები | ნანახია: 67 | დაამატა: nikolozqartveli | ტეგები: ნიკა ძამიაშვილი, უფალი, nika dzamiashvili, ლექსი, პოეზია, poezia, ჰაერი, გზა, სითბო, leqsi | რეიტინგი: 0.0/0
სულ კომენტარები: 0
avatar